فاصله عشقهای معمولی را از بین می برد

                                             و

                                            عشقهای برزگ و جاودانی را شدت می بخشد

مانند باد که شمع را خاموش می کند

                                               و

                                                   اتش را شعله ور می سازد

                                                   

 

سال نو بر تمامی هموطنان عزیز مبارک باد

تنها...

           همیشه تنها بدون اینکه در دنیا

                                   قلبی باشد که چند ثانیه ای برای من بتپد

تنها...!!!

               چگونه بی تو بودن را ازمون دهم وقتی انرا نیاموختم؟

               چگونه وقتی نیستی سکوت ثانیه ها را فرو برم؟

               چگونه وقتی نیستی از تنهایی خود دلگیر نشوم؟

               وقتی تنهایی را تجربه نکردم.

               پس ای عشق من برگرد و تنهاییم را بی معنا کن!!

چه می شد اگر دل آشفته ی من

به شهر چشمات عادت نمی کرد

و ای کاش از نخست آن چشم هایت

مرا آواره ی غربت نمی کرد

چه زیبا بود اگر مرغ نگاهت

میان راز چشمان تو می ماند

تو می ماندی و او هم مثل یک کوچ

ز باغ دیده ات هجرت نمی کرد

تو می ماندی کنار لحظه هایم

ولی این شادمانی زود رفت

و تا می خواست دل چیزی بگوید :

تو می رفتی و او فرصت نمی کرد

در میان همه کس بودم و عاشق نشدم

تو چه بودی که من از عشق تو دیوانه شدم

چه خوشست حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

پر و بال ما شکستند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش شکسته باشد

 

                                                          تنهایی رو دوست دارم چون با وفاست

نخستین روزها با توبستم پیمان

                 

                  به کویت سر سپارم تا بمیرم

                                                         

درون ایینه ی چشم من نگاهی کن

به عکس خود که ببینی چقدر زیبایی

برای اشنایان اشنا باش

                                                   به ان عهدی که بستی با وفا باش

چو یادت روزوشب در خاطرم هست

                                                  تو هم هرجا که هستی  یادمن باش

                                                       تورا

                                           در بهار صدا کردم

نامت گلی شد

ميان دست هايم خنديد

***

تو را

در تابستان خواندم

يک آفتاب در چشم من گريست

***

تو را

از پاييز پرسيدم

درختی راز خويش را

به خاک گفت

***

نشان تو را

از زمستان پرسيدم

بغض تمام پرندگان

باران شد.

      افتاب از مشرق پیشانی تو طلوع میکند

 

              و درختان به احترام حضور تو

 

                بر می خیزند

 

                مرغان وحشی تنها در زلال زمزم محبت تو تن میشویند

 

               پروانه های سر گردان

 

               در حریم وجود تو می رقصند....

 

 

 

 

تا وقتی که شمع وجودت روشنه

قول می دم پروانه وار دور شمع دلت بگردم تا بسوزم  !!

یکرنگی و بوی تازه از عشق بگیر

پرسوزترین گدازه از عشق بگیر

در هر نفسی که می تپی ای دل من

یادت نرود اجازه از عشق بگیر

                                     

آرزوهایم را با تو دوست دارم ،

  

ای نفس رخساره طبیعت .

 

ای آبی بیکران دریا ،

 

ای زیباترین معبود ،

 

ای نسیم دل نواز بهاری ،

 

ای که حضورت دل

 

 انگیزترین حرف

 

عاشقانه

   

ای که سیمایت پرشور

 

 ترین عشق کودکانه ،

 

من ، زمین ، نور ، هوا را 

 

 با تو دوست دارم .

 

دلم از آشفتگی ها پر زد ،

 

مرحم دل تو بودی .

 

نگاهم بر پاکی معصومانه

 

 نگاهت گم گشت،

 

دلم از مهربانی ها پر شد ،

 

وجودم مملو از عشقت شد ،

 

آخرین مرز عبور نگاهم تو بودی .

 

اولین راز دلم ، گرمی دست تو بود ،

 

بی تو بودن ، با تو بودن ، همه از عشق تو بود ،

 

عمق معنای نگاهم ، پره تصویر تو بود ،

 

ای گل سرخ وجودم ،

 

تپش هر نفس من ، همه با یاد تو بود .

 

دوستت دارم .

                                     

می توان زندگی را بهتر توصیف کرد

می توان ان را در میان ابیات یک شعر

در میان رنگهای یک نقاشی

و در پریشانی نگاه یک عاشق به خوبی دید!

و باز هم مانند همیشه خواهم از تو گفت

و با نام تو خواهم این مجهولیت را اغاز کنم

و با یاد تو ای معما را پاسخ کنم

 گناهم را ببخش

اگر روزی ندانسته به احساس تو خندیدم

و یا از روی خود خواهی فقط خود را پسندیدم

گناهم را ببخش

اگر از دست من در خلوت خود گر یه ای کردی

اگر بد کردم و هرگز به روی خود نیاوردی

 
گناهم را ببخش

اگر تو مهربان بودی ومن نامهربان بودم

برای دیگران سبزو برای تو خزان بودم

گناهم را ببخش

اگر تو با تحمل مست از خودخواهیم کردی

اگر من بی سبب گه گاه خشم بی امان بودم

گناهم را ببخش

اگر زخمی شنیدی گاه گاهی از زبان من

اگر رنجیده خاطر گشتی از لحن بیان من

گناهم را ببخش

وصیت نامه ی عشق

مرا در روزی بارانی دفن کنید تا آتش قلبم خاموش گردد و در

طابوتی بگذارید از چوب تا بدانند عشق من مانند چوب خاکستر شد

دستهایم را بر روی سینه ام قرار بدهید تا بدانند همیشه دوست

داشتم کسی را در آغوش بگیرم چشمهایم را باز بگذارید تا بدانند

همیشه چشم انتظار بودم صورتم را رو به غروب آفتاب بگذارید تا

بدانند عشق من غروب کرده و زندگی ام تمام شد . مرا در آفتاب

بگذارید تا بدانند عشق من شعله ور شد.

نه ! تو را دوست ندارم 

اما هنگامی که نیستی غمگینم

وبه آسمان آبی بالای سرت

و ستاره ها یی که تو را می بینند حسادت می کنم

تو را دوست ندارم ,اما نمی دانم چرا آن چه می کنی برایم استثنایی است

بارها از خود پرسیده ام :

چرا آن هایی که دو ستشان دارم بیشتر شبیه تو نیستند

تو را دوست ندارم ,اما چشمان گو یایت

با آن آبی عمیق و درخشان بیش از هر نگاه دیگری بین من و آسمان آبی قرار

می گیرد

آه می دانم که تو را دوست ندارم

اما دیگران باور نمی کنند

چرا که آشکارا می بینند

نگاهم به دنبال توست...

دوست دارم نگاهت را 

 کلامت را و آغوش مهربانت را

تو را دوست دارم به اندازه تمام رنگهاي زيباي دنيا

نه،کم است

به اندازه تمام زيباييهاي دنيا

نه باز هم کم است

تو را به اندازه تمام دنيا دوست دارم

من تو را در تک تک ذرات وجودم لمس کردم

در هر نفسم عطرت را حس کردم

و با هر ضربان قلبم عاشقانه تو را

زندگي کردم

ديگر در پس کوچه هاي خاطراتت جستوجويم نکن ،

 مرا نخواهي يافت

که من در تو محو شدم

و چه درآميختن زيبايي...

خدايا عاشقش هستم

 

خدایا دستم به دامانت

مگير او را دگر از من

كه مي گيرم گريبانت

 

من از او شور و حال و گرمي و احساس مي خواهم

من او را پاك تر از غنچه هاي ياس مي خواهم

 

خدایا دستم به دامانت

مگير او را دگر از من

كه مي گيرم گريبانت

اگه بارون بزنه بهار ديگه پير نميشه

 غروباي کوچه ها اينقدر  دلگير نميشه

 آخ اگه چشماي تو ماه و تماشا بکنه

 روزا خورشيد نميتونه شب و حاشا بکنه

 شباي تيره پائيز منو آتيش ميزنه

 غروب و تنهائي داره دلمو نيش ميزنه

 

غروب شد...خورشيد رفت ...

افتابگردون دنبال خورشيد می گشت ...

 ناگهان ستاره ای چشمک زد ...

 افتابگردون سرش رو پايين انداخت

 آره... گلها هرگز خيانت نمی کنن...

من كه ميدانم شبی عمرم به پايان می رسد

 

نوبت خاموشی من سهل و آسان ميرسد

 

من كه می دانم  كه تا سرگرم بزم هستي ام

 

مرگ ويرانگر چه بي رحم و شتابان مي رسد

                                                                  پس چرا، پس چرا عاشق نباشم؟

 

من كه ميدانم به دنيا اعتباري نيست، نيست

 

ميان مرگ و آدمي قول و قراري نيست، نيست

 

من كه ميدانم اجل نا خوانده و بي دادگر

 

 

سرزده مي آيد و راه فراري نيست، نيست

 

                                                                  پس چرا، پس چرا عاشق نباشم؟

 

من كه مي دانم شبي عمرم به پايان مي رسد

 

نوبت خاموشي من سهل و آسان مي رسد

                                                                  پس چرا، پس چرا عاشق نباشم؟

گلی را كه ديروز،

 

به ديدار من، هديه آوردی ای دوست

 

                                                  دور از رخ نازنين تو

                        

                                                                        امروز پژمرد!

 

همه لطف و زيبايی اش را

 

                                       كه حسرت به روی تو می خوردو

 

هوش از سر ما به تاراج می برد،

                                      

                                         گرمای شب برد!

 

صفای تو اما گلی پايدار است

 

                                           بهشتی هميشه بهار است.

 

گل مهر تو،

                     در دل و جان

 

گلی بی خزان،

 

                 تا كه من زنده ام

                                            

                                                ماندگار است...

 

                 

در گذر گاه زمان

                    

                       خيمه شب بازي دهر

 

                       با همه تلخي و شيريني خود مي گذرد

                                                       

                                                            عشق ها مي ميرند

                                 

                                         رنگ ها رنگ دگر مي گيرند

         

                              و فقط خاطره هاست

                                                        

                                                             كه چه شيرين و چه تلخ

                           

                           دست ناخورده به جا مي ماند...

سادگي مرا ببخش كه دلخوش تو بوده ام

براي برگشتن تو به انتظار مانده ام

     به من نخند

                         گريه كن

چرا كه جز نياز تو

هر چه نياز بود و هست از در خويش رانده ام

اگر به كوتاهي خواب

                خواب مرا سايه شدي!!

     به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوي فرياد مرا سكوت دعوت تو بود

          ولي من اين سكوت را به قصه ها رساندم

دوباره از صداقتم دامي براي من نساز

از ابتدا دست تورا در اين قمار خوانده ام!

       گناه از تو بود و من نيازمند بخششم

       چراكه من از ابتدا تو را ز خود نرانده

گناه كار هر كه بود كيفر آن مال من است

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام!!!

از بيان مي ترسم

                     كه بگويم لب تو

                                         طعم يك فاصله شيرين است

ديگران چشم ديدن كه ندارند...

                                       اگر مي بينند

من به لبهاي تو دل باخته ام

                     اگر از بوسه ي تو مي گويم

                                                           شايد اين است كه در گونه ي تو

بوسه گرم كسي پنهان است!

                                                          من فقط مي گويم:

آرزويم اين است

                     سرخي لبهايت

                                        لحظه اي سهم لب من باشد...!

 

 

از پس دیوار های

 سرخ انتظار

این منم تنها

که با چشمانی خونبار

با دستانی لرزان

و با قلبی آکنده از امید

تو را فریاد میزنم

ای عشق

توي خاك باغ خونه،يه روزي دست زمونه

 

مارو كاشت با مهربوني،پيش هم مثل دو دونه

 

 

ما تو باغ مأوا گرفتيم، بارون اومد پا گرفتيم

 

دوتايي تو خاك باغچه،ريشه كرديم،جا گرفتيم

 

 

غافل از رنگ گلامون، غم فرداي دلامون

 

غافل از رنگ گلامون، غم فرداي دلامون

 

 

تويه خاك،زير يه بارون،توي يه باغ، روي يه زمين

 

گل اون شد گل سرخ، گل من زرد و غميگن

 

 

گل اون گلهاي شادي، گل من گلهاي درد

 

اون تو گلخونه ي گرمه، من اسير باد سرد

 

حرف های ما هنوز نا تمام ...

           تا نگاه می کنی

                           وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

                               پیش از آنکه با خبر شوی

         لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

                            ای دریغ و حسرت همیشگی

               ناگهان

                                              چقدر زود دیر می شود!

 

جاده ی خوشبختی در دست تعمیره

دور بزن برگرد این اسمش تقدیره

صدایی اشنا مرا به نام میخواند

می دیدم که دستهایش را برای در دست گرفتن دستهایم فریاد می کند

اما من ایستاده ام... در خود فرو رفته ام

اه افسوس که نمیتوانم مثل گذشته در اغوش او گریه کنم!!

دیروز شیطان را دیدم که حوالی میدانی بساطش را پهن کرده بئد

در بساطش همه چیز بود :

                                   غرور..دروغ..خیانت..حرص..حسادت..و...

و مردم دورش جمع شده بودند و هول میزدند و هرکس بیشتر می خواست

هرکس چیزی میگرفت و چیزی در ازایش می داد

بعضیها تکه ای از قلبشان و بعضیها پاره ای از روحشان را...

 

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبراللیل والنهار

یا محول الحول والاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

عید همگی مبارک

زندگی قصه ی تلخی ست که از اغازش بس که ازرده شدم

                                                                  چشم به پایان دارم!!

دلم با من

               

                نمی سازه

 

                                     بی تو

 

                                                      برگرد

کسی که چو خورشید زنم سوی تو پر

چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی تنگ غروب

افسوس که مهتاب شدی وقت سحر

 

 

سعی کن هرگز دستی رو نگیری

ولی اگه دستی رو به گرمی رفاقت فشردی

 هرگز رهاش نکن

 

                   هرگز دنبال کسی نباش که بتونی باهاش زندگی کنی

 

                همیشه دنبال اونی باش که حتی نتونی بدون اون

 

                          یه لحظه از زندگیت رو سر کنی...!

ببینم تو هنوزم رنگ ابی رو دوست داری؟

                                                  اره...؟

پس دسته گلی از نیلوفرهای ابی واست میارم

                                                  تا بدونی به یادتم 

وقتی یکی از گلهای سرخ گلدون خونمون خشکید

و پرهای خشکش پرپر شد و ریخت

همه گفتن وای حیف... وای چه زود...چه غمگین...

اما وقتی تک گل گلدون کویر دل من پژمرد

هیچکس حرفی نزد

زیبا رویان

 

زیبا رویان جهان رحم ندارد دلشان

          باید از جان گذرد هرکه شود عاشقشان

روز اول  که نهادند سرشت دلشان

          سنگ بود اندر گلشان همان شد دلشان

 

 

                                                                                معین

ماهی تنهای کوچولویی هستم

در تنگ شیشه ای دلت

مواظب باش دلت نشکند تا من نمیرم....